Ik heb jullie de laatste dagen nogal alleen gelaten. Die ‘jullie’ uit de vorige zin, dat was bij wijze van spreken, want wordpress vertelt me dat niemand dit leest. Ach, ik trek het mij niet aan, de vorige edities van Steven’s grote boek vol wijsheden en andere gedachten las ook niemand, behalve dan misschien die dief die eens mijn tas stal in Londen. Ik wens hem zeer veel papercuts tussen duim en wijsvinger toe.

Zoals je misschien wel merkt ben ik nog op zoek naar mijn stijl. Ik weet nog niet of ik U zal tutoyeren, alsof u een kennis bent aan wie ik zaken vertel, of het bij U en Uw houd, zoals mensen die serieuze publicaties op het internet lezen. In afwachting gebruik ik het allemaal wat door mekaar.

Zoals ik zoek naar een taalkundige stijl, zoek ik ook naar een inhoudelijke stijl. Enkele van de vorige postjes waren onverzorgde kladjes, die de lezersbriefrubriek van kranten en tijdschriften niet zullen halen wegens te onverzorgd. Mag een weblog slordig en onverzorgd geschreven zijn, als ware het notities in een notitieboek die je met iedereen deelt?

En dan als laatste, waarover ga ik schrijven? Aan mijn dagelijkse belevenissen heeft U denk ik geen boodschap, aan mijn opinies ook niet, en zo blijft er eigenlijk niets over. Een beknopte mengeling van beiden, dan maar.

Om mee af te sluiten, mag ik vragen om te zeggen wat U denkt? Er is een reactiemogelijkheid bij elke post, en hoewel ik er niet van ga wakkerliggen zou ik het toch spijtig vinden als er niet op zijn minst af en toe eens meningen die botsen met de mijne in verschijnen. Als U het mij persoonlijk wilt vertellen is er altijd de contactpagina waar U uw scheldproza nof een ander ei kwijt kunt.

Maar wie zijn de ‘fools’ waarvan sprake? De mensen die er in trappen, of de mensen die zich er mee bezighouden?

Want zeg nu zelf, qua niveau is het dit jaar toch geen vette (vis)?

Dit weblog wordt geschreven op een site die in China niet te bezoeken is. Dat is op zich zeer erg, maar niet dramatisch. Weinig chinezen zullen iets hebben aan dit nederlandstalig blogje in de kinderschoenen.
Waar ik het wel even over wou hebben, dat zijn de Olympische Spelen, die dit jaar doorgaan in China.

Ik vraag me daaromtrent een hele hoop dingen af.

• Het VRTnieuws wist daarpas te melden dat alle ‘live’-beelden met een minuut vertraging worden doorgestraald. Dit om eventuele incidenten buiten beeld te houden. Waarom kan dit zomaar? Waarom pikken beschaafde omroepen dat zomaar?
• Stel dat ze er nu nog in slagen om incidenten buiten beeld te houden, gaan er dan geen westerse fotografen paraat zijn om plaatjes te schieten en die, begeleid van het hele verhaal, de wereld in te sturen? Gaan ze enkel Chinese verslaggevers toelaten, misschien? En Chinese sporters? Wacht, dat was het punt van de Spelen niet, zeker?
• In hoeverre gaat de verslaggeving eigenlijk überhaupt ongeschonden hier raken? Hoe erg zullen de westerse journalisten gecontroleerd worden, en in hoeverre gaan ze vrij kunnen schrijven?
• Wat gebeurt er met de eerste sportjournalist die iets te kritisch is voor China, terwijl hij in Peking is voor de spelen?
• Welke verslaggeving zullen de Chinezen zelf krijgen?
• In hoeverre zal de internationale gemeenschap druk uitoefenen op China, en zal dat de Spelen in gevaar brengen?

• Waarom gaan de spelen in de eerste plaats in China door? Mensenrechten, nog van gehoord? Is het na Londen de beurt aan Iran? Aan Noord-Korea?
• Hoeveel mensen moesten reeds sterven/gedeporteerd worden/vluchten voor de spelen?
• Hoeveel bloed zal er nog vloeien?

En dat laatste, dat stemt me diep ongelukkig. Er zijn quasi zeker al doden voor gevallen, voor dat internationaal festival van sport(iviteit) en verbroedering. Er zullen er nog vallen. En het zullen er veel zijn. En hopelijk, heel misschien, zullen we het weten.

De week voor mijn kleine introductie tot de blogwereld was het blijkbaar wijvenweek in de blogosfeer. Vreemd woord trouwens, blogosfeer. Voelen bloggers zich zo anders dan de rest van het internet? Moet wel, gezien je overal dezelfde commenters/bloggers ziet opduiken…

Bon, wijvenweek dus. Het is onbegonnen werk om alle posts te lezen, uiteraard, maar mits wat rondsurfen kom je al snel op de beste terecht. Of de laatste. Zo wil ik U deze van een zekere Gwendolyn (blijkbaar een organisatie, .org, en eigenlijk amper een wijf te noemen gezien de toch wel jonge leeftijd) niet onthouden: Het toiletmysterie, onder andere.

Ik heb het altijd al geweten! Ik denk dat ik maar eens mee ga als er nog eens drie wijven naar het toilet vertrekken, en de gesprekken wat volg. Dat ik wat te schrijven heb op dit nog naar verf ruikende, gloednieuw blogje.

De laatste dag van een druilerige maart 2008, een ideale dag om een weblog te beginnen. Morgen zijn we april, en na een dagje onnozelheid kunnen de weergoden aan het echte werk beginnen. Een prachtige lente, alsnog, graag.

Over mezelf, dan, want dat is wellicht de reden waarvoor U hier bent komen lezen. Wel, veel wil ik daarover niet kwijt, eigenlijk. Mijn naam is Steven, ik ben uw buur op het internet, vanaf nu. Ik vind mijzelf interessant genoeg om een weblog te beginnen schrijven, maar ook niet meer dan dat. Meer details komt U onderhand wel te weten, naarmate ik meer blog.

Indien U een prachtig idee voor een volgende blogpost hebt, zet het dan gerust hieronder in de commentaren. Zo weten we meteen ook of die werken.

Mijn eerste blogpost, en al meteen op het publiek rekenen, ‘t is triestig.