Steven’s Weblog

Ik heb jullie de laatste dagen nogal alleen gelaten. Die ‘jullie’ uit de vorige zin, dat was bij wijze van spreken, want wordpress vertelt me dat niemand dit leest. Ach, ik trek het mij niet aan, de vorige edities van Steven’s grote boek vol wijsheden en andere gedachten las ook niemand, behalve dan misschien die dief die eens mijn tas stal in Londen. Ik wens hem zeer veel papercuts tussen duim en wijsvinger toe.

Zoals je misschien wel merkt ben ik nog op zoek naar mijn stijl. Ik weet nog niet of ik U zal tutoyeren, alsof u een kennis bent aan wie ik zaken vertel, of het bij U en Uw houd, zoals mensen die serieuze publicaties op het internet lezen. In afwachting gebruik ik het allemaal wat door mekaar.

Zoals ik zoek naar een taalkundige stijl, zoek ik ook naar een inhoudelijke stijl. Enkele van de vorige postjes waren onverzorgde kladjes, die de lezersbriefrubriek van kranten en tijdschriften niet zullen halen wegens te onverzorgd. Mag een weblog slordig en onverzorgd geschreven zijn, als ware het notities in een notitieboek die je met iedereen deelt?

En dan als laatste, waarover ga ik schrijven? Aan mijn dagelijkse belevenissen heeft U denk ik geen boodschap, aan mijn opinies ook niet, en zo blijft er eigenlijk niets over. Een beknopte mengeling van beiden, dan maar.

Om mee af te sluiten, mag ik vragen om te zeggen wat U denkt? Er is een reactiemogelijkheid bij elke post, en hoewel ik er niet van ga wakkerliggen zou ik het toch spijtig vinden als er niet op zijn minst af en toe eens meningen die botsen met de mijne in verschijnen. Als U het mij persoonlijk wilt vertellen is er altijd de contactpagina waar U uw scheldproza nof een ander ei kwijt kunt.